Kızım benim bugün 24 ağustos sabah saat 7 30 da hastane yolunu tuttukçünkü doktorum saat 8 de seni almak için randevu verdi.8 de ordaydım ama seni benden almak kucağıma vermek için gider gitmez doğuma almadılar öğlen saat 12 20 de seni benden aldılar seni ilk ben görebilmek için tamamen uyutulmayı kabul etmedim epidural belden aşağı uyuşturulmasını istedim ama ne yazıkki tam uyuşamadığım için seni ilk ben göremedim çünkü yapılan şeyleri hissetmeye başlamıştım ki uyutulmuşum kendime geldiğimde herşey bitmiş ve ben ayılma odasındaydım beni odaya götürmek için çıkardıklarında sadece dedeni gördüm ve çok duygulandım herkes seni görünce beni unutp odaya çıkmış kızımben odaya çıkarken tek düşündüğüm sendin nasıldın kime benziyordum bunları düüşünüyordum. ve derken odaya geldim sen küçüçük senin için hazırlanmış yatağında yatıyordun beyazdın ve kilonda yerindeydi seni hergören karışmadı çocuk dimi diye soruyordu.kuzu seni görünce nelerhissettim inan bilmiyordum çünkü daha hiçbirşeyin farkında deildim tek farkında olduğum şey dikişlerim ağrısıydı.:)seni ilk görenler kimlerdfi biliyormusun küçük meleğim baban,dayın,deden,anneannen,büyükbaban,büyükannen,arkadaşım seyno görmek için çok bekledi ama sen geç gelince aramıza işe dönemk zorunda kaldı ve kuzenin elif.o geceyi anneannen elif sen ve ben geçirdik hastanede.o gün seni doyuramadım mama vermek zorudna kaldık çünkü sezeryanla aramıza geldiğin için süt gelmedi meleğim.artık kllarımda aramızdasın kuzum
Son Yorumlar